คนการ์ตูนส่วนใหญ่ มักมีอคติกับเพลงเกาหลี-เพลงไทย ไม่เข้าใจเหมือกัน
 

 

 

โฮฮาลัคกี้

      จะว่าไป...ก็ไม่ได้แตะบลอคตัวเองมานานอยู่เหมือนกัน ก็กะว่าหลังสอบสร็จจะอัพบ่อยๆขึ้น แต่ไหงพอหลังสอบเสร็จความขี้เกียจมันก็เข้าแทรกซะอย่างนั้น ไหนจะมีงาน "หนังสั้นเศษฐกิจพอเพียง : เกินตามรอยเท้าพ่อ" (ไว้จะกล่าวถึงและนำมา"แจก"ในเอ็นทรี่ต่อไป)

       09/010/09 - 7.30 น.

       กะจะอัพตั้งแต่เมือ่วานแล้ว แต่ดันเขียนไม่จบหลับไปก่อน... เรื่องของเรื่องคือ...เมื่อวานนี้ยายผมต้องไปโรงพยาบาลกลาง ด้วยความขี้เกียจออกค้ารถไปสะพานเหล็กไปสะพานเหล็กเอง ก็ติดรถไปด้วยซะเลย
       ถึงโรงพยาบาลประมาณ 8.45 น. ล่ะมั้ง ถือว่าเร็วพอสมควร สำหรับเวลารถติด... เมื่อจัดแจงเรื่องใบนัดใบนัดเสร็จแล้วก็ทิ้งยายให้รอหมอไปที่คลองถมซะเลย (โค-ตะ-ระ ชั่ว!!)

      9.30 น. - คลองถม

Photobucket
(สภาพคลองถมณยุคสมัยปัจจุบัน)

      อยู่ไม่ไกลมากนักเดินจากโรงพยาบาลมาใช้เวลาประมาณ 10 นาทีเท่านั้น เวลาประมาณนี้ ร้านไม่เขาเปิดกันซํดเท่าไหร่ จะมีก้แต่ร้านพวกขายหูฟัง ขายสายไฟฟ้าเท่านั้น พวกร้านขายเกมค่อนข้างเปิดสาย
      มีคนเคยถามผมว่าคลองถมกับสะพานเหล็กต่างกันยังไงผมก็คงตอบได้แค่ว่า สะพานเหล็กขายเกม ขายของเล่น ส่วนคลองถม ขายของเครื่องใช้ สะพานเหล็กแคบๆ คลองถมเดินสบายกว่า อากาศถ่ายเทดีกว่า (ผมเห็นแค่นี้จริงๆนะ)

     10.30

     ผมเดินจากคลองถมมาสะพานเหล็ก ไกลเอาเรื่องเหมือนกัน แต่จะให้โบกตุ๊กๆก็คงไม่คุ้มนัก เอาตามจริง ถ้าโบกตุ๊กๆ กับโบกแ็ท็กซี่ ระยะแค่นี้โบกแท็กซี่ดูท่าจะคุ้มกว่า เนื่องจากค่าโดยสารจะพอๆกัน แต่ถ้าตุโบกแทกซี่จะได้นั่งตากแอร์ฟร่ะ อะหึ อะหึ
     ที่นี่ไม่ต่างอะไรจากคลองถมมากนัก เต็มไปด้วยร้านที่ปิดประตูโลหะไว้ แต่ผมไม่สนหรอก รีบตรงตึกภิรมณ์พลาซ่าทันที

Photobucket

(กองสมบัติ ร้านจูปิเตอร์)

      ในตึกภิรมณ์พล่าซ่าคือสวรรค์ของคนสะสมฟิกเกอร์ และ พลาโม และของสะสมอื่นๆ สุดยอดไปเลย... ผมนั่งรอ ลุงกะป้า ร้าน จูปิเตอร์ เปิดร้าน เข้าไปซื้อสี มาทำกันพลา (ไม่ได้รีบใช้ แต่เนื่องจากเหตุผลข้างต้น ทำให้ผมต้องซื้อเอาไว้ก่อน...)
      ผมเห็นอะไรบ้างอย่างอยู่ในตั้งกองโมเดลผมไปหยิบมันออกมา....

Photobucket

EVA-01 Type F  AFC Experiment (Non-Scale)

      ผมนึกย้อนกลับไปเมื่อหลาย 4 ปีก่อน ตอนนั้นผมพลาดจากมันไปครั้งนึงแล้ว แน่นอนครั้งนี้่ผมไม่พลาดแน่ สุดท้ายโดนฟันไป 1515 บาท (โดยรวมค่าสี เลขสวยขิงๆ) คิดว่าดองนานๆเข้า ถ้าไม่ได้เอาต่อคงเก็งกำไรได้พอสมควร
 
      11.15

      ผมรีบกลับไปโรงพยาบาลไปรับคุณยาย ยายยังอยู่ที่เค้าเตอร์จ่ายเงิน และรอรับยา ยายให้ผมดูใบเสร็จ จ่ายยา "โอ้~ พระเจ้า หมื่นแปด ครับ หมื่นแปด ยาประเทศอะไรมันแพงขนาดฟระ ขอเห็นหน่อยเถอะ" พวกจวบเหมาะกับพนักงานรียกผมไปรับยา

      นี่ยาตัวนี้ ส่วนตัวนั้นกินตอนหลังอาหาร ตัวนู้นกินก่อนนอน ตัวนี้ใช้ทา บลาๆ เออตุเข้าใจล่ะทำไมมัน หมื่นแปด... สิ่งที่ผมเห็นอยู่คือยากว่าสิบชนิดรัดรวมกันอย่างสิบชุดอยู่ในถุง ค่ายาวันนี้ไปกลับสิงคโปรได้เที่ยวนึง...

      ขายกลับผมรู็สึกอยากเปิดดูในกล่องโมเดลใจจะขาด ความรู้สึกตอนนี้่ผมไม่ได้รู้สึกมาตั้งนานแล้วนะเนี่ย...

การเดินทางของผมก็สิ้นสุดดลง โดยหมดไป 1515 บาทแต่ไม่เสียค่าเดินทาง (โค-ตะ-ระ ชั่ว!!)

 รักษาสุขภาพด้วยครับ